Jaki kolor przynęty naprawdę widzi ryba, na którą łowisz?

Światło czerwone spada do 1% siły powierzchniowej gdzieś między 1.2 m a 11 m — wszystko zależy od wody: 11 m w najczystszym oceanie, 1.2 m w wodzie powodziowej. Ale zasięg bezwzględny to mniej użyteczna połowa odpowiedzi. Liczy się to, która barwa przetrwa najlepiej, a to się odwraca: fala, która sięga najdalej, to około 470 nm — błękitna zieleń — w czystym oceanie i około 680 nm — głęboka czerwień — w jeziorze zabarwionym taninami, bo rozpuszczona materia organiczna najmocniej pochłania fale krótkie. W wodzie taninowej wygrywa czerwień, czyli dokładnie odwrotnie, niż mówi zwykła porada.

Ma znaczenie dla tego, czy ryba w ogóle wykryje przynętę — a to teza węższa niż ta, którą stawia większość porad. Ta strona liczy kontrast między przynętą a wodą za nią oraz odległość, na której ten kontrast przekracza próg wykrywalności danego gatunku. Nie powie ci, czy ryba zaatakuje: to zachowanie, a żaden model optyczny go nie przewiduje.

Zależy, w którą stronę patrzy ryba — i dlatego popularne porady same sobie przeczą. Patrząc w bok albo w dół, wygrywa jasność i wyróżniają się chartreuse albo biel. Patrząc w górę, pod powierzchnię, nic nie może być jaśniejsze od nieba, więc kontrast daje wyłącznie ciemna sylwetka — i dlatego czerń i błękit też „zawsze biorą” w mętnej wodzie. Obie szkoły mają rację, tylko dla innej geometrii.

Większość widzi dwie barwy tam, gdzie ty widzisz trzy. Spośród 54 gatunków tutaj 19 ma bezpośrednie pomiary widmowe czopków; pstrągi, łososie i karpie mają cztery typy czopków, w tym jeden czuły na ultrafiolet, a rekiny mają jeden i barw nie rozróżniają. Każdy z nich układa to samo pudełko z przynętami inaczej.

Około 470 nm w czystej wodzie oceanicznej i około 680 nm w jeziorze zabarwionym taninami — błękitna zieleń w jednym, głęboka czerwień w drugim, policzone z własnej absorpcji wody, a nie odczytane z wykresu. Nie ma jednej odpowiedzi, a wykres, który ją podaje, opisuje wodę, której nie nazwał.