Kırmızı su altında hangi derinlikte kaybolur?
Berrak suda kırmızı ilk birkaç metrede biter. Tanenle boyanmış bir gölde ise önce mavi kaybolur ve en uzağa kırmızı gider. Hangisinin olacağı, tamamen içinde durduğunuz suya bağlıdır.
Bu su neyi geçiriyor
Kırmızı ışık, yüzeydeki gücünün %1’ine 1.2 m ile 11 m arasında bir yerde iner; bu tamamen suya bağlıdır: en berrak okyanusta 11 m, taşkın suyunda 1.2 m. Ama mutlak menzil, yanıtın daha az işe yarayan yarısıdır. Asıl önemli olan hangi rengin en iyi ayakta kaldığıdır ve orada iş tersine döner: en uzağa ulaşan dalga boyu berrak okyanusta yaklaşık 470 nm — mavi-yeşil — tanenle boyanmış bir gölde ise yaklaşık 680 nm — koyu kırmızı — çünkü çözünmüş organik madde en çok kısa dalga boylarını soğurur. Tanenli suda kazanan renk kırmızıdır ve bu, alışılmış tavsiyenin tam tersidir.
Hangi renk ışık en derine iner?
Berrak okyanus suyunda yaklaşık 470 nm, tanenle boyanmış bir gölde yaklaşık 680 nm — birinde mavi-yeşil, ötekinde koyu kırmızı; bir çizelgeden okunarak değil, suyun kendi soğurmasından hesaplanarak. Tek bir yanıt yoktur; tek yanıt veren bir çizelge de adını koymadığı bir suyu anlatıyordur.
Çamurlu suda hangi renk yemi kullanmalıyım?
Balığın hangi yöne baktığına bağlıdır; popüler tavsiyenin kendi kendisiyle çelişmesinin sebebi de budur. Yandan ya da aşağı bakarken parlaklık kazanır, chartreuse ya da beyaz öne çıkar. Yüzeye karşı yukarı bakarkense hiçbir şey gökyüzünden parlak olamaz, dolayısıyla kontrastı yalnızca koyu bir siluet yaratır — siyahın ve mavinin çamurlu suda “her zaman iş görmesinin” sebebi budur. İki taraf da haklı, ama farklı geometriler için.
Yem rengi gerçekten önemli mi?
Balığın yemi fark edip edememesi bakımından önemlidir; bu, çoğu tavsiyenin ileri sürdüğünden daha dar bir iddiadır. Bu site, yemle arkasındaki su arasındaki kontrastı ve bu kontrastın türün algılama eşiğini aştığı mesafeyi hesaplar. Balığın vurup vurmayacağını söyleyemez: o davranıştır ve hiçbir optik model onu öngörmez.
Kaynaklar
- Pope & Fry (1997). Applied Optics 36(33), 8710–8723.
- Govardovskii et al. (2000). Visual Neuroscience 17, 509–528.
- Aksnes & Utne (1997). Sarsia 82, 137–147.