قرمز در چه عمقی زیر آب ناپدید می‌شود؟
قرمز در همان چند متر اول آب زلال از میان می‌رود. در دریاچه‌ای که تانن رنگش کرده، این آبی است که اول محو می‌شود و قرمز دور‌ترین راه را می‌رود. اینکه کدام حالت پیش بیاید، یکسره به آبی بستگی دارد که در آن ایستاده‌اید.
این آب چه چیزی را از خود عبور می‌دهد
نور قرمز جایی میان 1.2 m و 11 m به 1% شدت سطحی‌اش می‌رسد، و این یکسره به آب بستگی دارد: 11 m در زلال‌ترین اقیانوس و 1.2 m در آب سیلابی. اما بُرد مطلق نیمهٔ کم‌فایده‌تر پاسخ است. آنچه اهمیت دارد این است که کدام رنگ بهتر دوام می‌آورد، و این وارونه می‌شود: طول‌موجی که دور‌ترین راه را می‌رود در اقیانوس زلال حدود 470 نانومتر است — سبزآبی — و در دریاچهٔ تانن‌دار حدود 680 نانومتر — قرمز سیر — چون مادهٔ آلی محلول، طول‌موج‌های کوتاه را از همه شدید‌تر جذب می‌کند. در آب تانن‌دار قرمز رنگ برنده است، درست وارون توصیهٔ همیشگی.
کدام رنگ نور به عمیق‌ترین جا نفوذ می‌کند؟
حدود 470 نانومتر در آب زلال اقیانوس و حدود 680 نانومتر در دریاچهٔ تانن‌دار — در یکی سبزآبی، در دیگری قرمز سیر — محاسبه‌شده از جذب خودِ آب، نه خوانده‌شده از روی نموداری آماده. پاسخ یگانه‌ای وجود ندارد، و نموداری که یک پاسخ می‌دهد دارد آبی را وصف می‌کند که نامش را نگفته است.
در آب گل‌آلود چه رنگ طعمه‌ای بزنم؟
بستگی دارد ماهی از کدام سو نگاه کند، و به همین دلیل است که توصیه‌های رایج با خودشان در تناقض‌اند. وقتی از پهلو یا رو به پایین نگاه می‌کند، روشنایی برنده است و شارتروز یا سفید به چشم می‌آید. وقتی رو به بالا و به سطح نگاه می‌کند، هیچ‌چیز نمی‌تواند از آسمان روشن‌تر باشد، پس فقط یک سایهٔ تیره کنتراست می‌سازد — و برای همین است که مشکی و آبی هم در آب گل‌آلود «همیشه جواب می‌دهند». هر دو گروه درست می‌گویند، اما دربارهٔ دو هندسهٔ متفاوت.
آیا رنگ طعمه واقعاً مهم است؟
برای اینکه ماهی اصلاً بتواند طعمه را تشخیص دهد مهم است، و این ادعایی باریک‌تر از چیزی است که بیشتر توصیه‌ها می‌کنند. این سایت کنتراست میان طعمه و آب پشت آن را حساب می‌کند، و فاصله‌ای را که این کنتراست در آن از آستانهٔ تشخیص گونه بالاتر می‌رود. نمی‌تواند بگوید ماهی حمله خواهد کرد یا نه: آن رفتار است و هیچ مدل نوری‌ای پیش‌بینی‌اش نمی‌کند.
منابع
- Pope & Fry (1997). Applied Optics 36(33), 8710–8723.
- Govardovskii et al. (2000). Visual Neuroscience 17, 509–528.
- Aksnes & Utne (1997). Sarsia 82, 137–147.